ลิขิตชีวิต

เคยมีคนบอกว่า  “ในโลกมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอยู่เสมอ”  เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นหลังบอมประสบอุบัติเหตุ  เมื่อวันที่ 19 เมษายน 2549  ถูกกำหนดให้เป็นบททดสอบที่ยากแสนสาหัส  เราต้องทุกข์และลูกต้องทรมาน ลิขิตชีวิตจากการยื้อแย่งชีวิต  จากความเสี่ยงเป็นเจ้าชายนิทรา  จากสภาพที่อาจเสียดวงตาข้างขวา  และจากวิกฤตการติดเชื้อดื้อยา  ทุกย่างก้าวที่เราผ่านมาได้  ช่วยยืนยันเป็นอย่างดีว่าคำพูดนี้เป็นเรื่องจริง 

              ถึงจะมีปาฏิหาริย์   แต่ผลพวงที่เกิดขึ้นจากอุบัติเหตุในครั้งนั้น  ต้องยอมรับว่าเป็นเรื่องของลิขิตชีวิต  ที่ต้องอดทนฟันฝ่ากับเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง  เพราะชีวิตถูกลิขิตไว้ล่วงหน้า

              เพียงแค่เสียววินาทีของชีวิต  ม่านแห่งอนาคตถูกกระชากขาดสะบั้นแบบไร้ความปรานีทั้ง ๆ ที่บอมเพิ่งจะเป็นผู้ใหญ่  และเริ่มก้าวไปบนเส้นทางที่ใฝ่ฝัน  ได้เริ่มชีวิตการทำงานเป็นนายทหารเรือพรรคนาวิกโยธิน ที่เพิ่งจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิต  และสร้างความก้าวหน้าให้กับตนเองได้เพียง 2  ปีเท่านั้น

               สมองคิดวนเวียนอยู่กับคำถามว่า “แล้วต่อไปอนาคตของลูกจะเป็นอย่างไร”  มีบ้างที่แม่ความคิดฟุ้งซ่านน้อยใจผิดหวังในโชคชะตา เสียใจกับสิ่งโหดร้ายที่เกิดขึ้นกับ  “ลูก”  ที่เป็นที่สุดของชีวิตพ่อแม่ ทำใจยากนะเพราะเราเฝ้าเลี้ยงดู ประคับประคองทั้งร่างกายและจิตใจของลูกมานานถึง 25  ปี

              ลิขิตชีวิตที่เป็นจุดสะดุดของชีวิต ทำให้เราเหมือนตกฮวบลงในเหวลึก ที่ต้องใช้ความมานะพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมา เพื่ออย่างน้อยกลับมายืน ณ จุด ๆ เดิม ปาฏิหาริย์ที่ผ่านเข้ามาช่วยชีวิตบอม เปรียบเหมือนตายแล้วเกิดใหม่  นับหนึ่งจากมีลมหายใจ พัฒนาขึ้นถึงขั้นหัดนั่ง หัดยืนและหัดเดิน ต้องทำกายภาพบำบัด และกินยาอย่างเคร่งครัด

               ขณะนี้เวลาผ่านไปหนึ่งปี  สภาพร่างกายของบอมดีขึ้นมาก ๆ  แต่ยังไม่เต็มร้อย เพราะออกกำลังกายหนักไม่ได้  วิ่งไม่ได้  แต่จิตใจบอมสู้เต็มที่  มีบางครั้งความคิดและการกระทำของบอมเหมือนคนเดินในที่มืด  แม่คิดบอกกับตัวเองว่า พอถึงจุดหนึ่งลูกต้องพบแสงสว่างแน่นอน  เพียงแต่ลูกจะเจอแสงนั้นช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง

               บ่อยครั้ง ที่ต้องคอยประคับประคองสภาพจิตใจบอม  ในแต่ละวันเราปรับชีวิตประจำวันใหม่  ให้มีเวลาทุ่มเทอย่างเต็มที่กับการดูแลลูก และพยายาม สื่อให้ลูกรู้ว่า  “ ลูกมีความหมายต่อพ่อแม่มาก”  ซึ่งบางครั้ง ลูกอาจไม่เข้าใจ  หรืออาจเป็นเพราะผลกระทบจากความเจ็บป่วยทางสมอง  ที่ทำให้ขาดเหตุผล  บางครั้งไม่ได้ดังใจจะโกรธ  หงุดหงิด  และอารมณ์เสีย  ซึ่งมีบ้างที่เราเกิดท้อแท้แต่ในที่สุดพ่อและแม่ก็มักให้กำลังใจกันและกันด้วยคำพูด  พยายามปรับตัวเรียนรู้ และเข้าใจถึงความเจ็บป่วย  หาทางลดความเครียดในครอบครัว  และเมื่อไหร่ที่เหนื่อยมาก หรือคิดมาก เราก็จะมองย้อนไปยังคนที่แย่มากกว่าเรา  เข้าใจว่าเขาคงทุกข์หนักกว่าเราหลายเท่า

                จากจุดเปลี่ยนแปลงของชีวิต มีหลายครั้งบอมมักจะพูดถึง “เครื่องหมาย รบพิเศษ” ที่บอมยังไม่สามารถไขว่คว้ามาได้  พ่อผู้คอยอยู่เคียงข้าง ให้กำลังใจเป็นความอบอุ่นที่สร้างพลังชีวิตให้บอม  พ่อให้หลักคิดว่า “การดำรงและใช้ชีวิตของทหารนาวิกโยธินไม่ได้ขึ้นอยู่กับเครื่องหมายที่ประดับอก  แต่ขึ้นอยู่กับการเรียนรู้วิธีจัดการกับจิตใจตนเอง ที่นำไปสู่ความสามารถในการทำงาน   สร้างสิ่งดี ๆ ได้มากมาย”

               เราสูญเสียความสุข  และความรู้สึกดี ๆ  จากลิขิตชีวิตร้าย ๆ ในครั้งนี้  หากคิดด้วยความเป็นเหตุเป็นผลในเรื่องกรรม ที่เราอาจจะทำไปแบบไม่ตั้งใจหรือตั้งใจ  ประกอบกับพ่อเคยตั้งจิตอธิฐานของต่อพระพุทธ  ด้วยสัญญาว่า  ถ้าลูกหายป่วยจะขอให้บวช   เราจึงคิดให้ลูกบวช เพื่อใช้พระธรรมตัดทอนความทุกข์  สร้างสิ่งงดงามให้เกิดขึ้น

                                                                      

               วันพฤหัสที่  1  มีนาคม  2550  ช่วงเช้าก่อนพิธีบวช บอมนำพานธูปเทียนแพ  เข้ากราบขอขมาคุณยาย ญาติผู้ใหญ่  และพ่อแม่  ภาพบอมในชุดสีขาวบริสุทธิ์ ค่อย ๆ บรรจงนั่งลงด้วยกิริยานอบน้อม กล่าววาจาขอขมาพ่อกับแม่  ก้มลงโอบกอดลูกตอบรับการอโหสิกรรม  น้ำตาแม่ไหลอาบแก้ม  ภาพดี ๆ เหล่านั้นยังอยู่ในใจ

                                                          

               ขณะเป็นพระภิกษุสงฆ์ ช่วงแรก ๆ บอมพยายามปรับตัว ซึ่งลำบากมากกับการควบคุมตนเองให้สำรวมตามวินัยสงฆ์  จนกระทั่งผ่านไป 7 วัน  พระโทรศัพท์มาหาพ่อบอกเล่าระบายความในใจสรุปตอนท้ายว่า  “อยากสึก”  แม่ได้ยินก็ใจหาย  รู้สึกไม่สบายใจ  กลัวมาก  กลัวลูกจะทำอะไรตามใจตัวเอง  ตอนนั้นคิดทำได้เพียงเขียนจดหมายให้ข้อคิดเท่านั้น